|
|
 |
WERKVERSLAG VIETNAM/LAOS 2007 VAN DE STICHTING “BRIDGE THE GAP”
De Stichting Bridge the Gap kenmerkt zich door een zeer eenvoudige structuur.
11 professionals vormen het bestuur en zijn ook de uitvoerders van 'het plan'.
'het plan' is eenvoudig: leer de Vietnamese collega's van het 'National Hospital for Odonto Stomatology,
in Saigon (verantwoordelijk voor heel Zuid Vietnam) en de Laotiaanse collega's van het 'Universitair Hospital Mahosot'
(verantwoordelijk voor heel Laos) operatietechnieken om de enorme aantallen onbehandelde schisis patiënten te behandelen,
help ze door te instrueren, leren en opereren en zorg er gezamenlijk voor dat er zoveel mogelijk ' kansloze' kindertjes
geopereerd worden.
Na twaalf jaar activiteiten in Vietnam zijn er gezamenlijk 2000 kinderen geopereerd, negen chirurgen hebben zich bekwaamd
in de technieken en er werden door het Instituut zelfstandig ruim 2300 kinderen geholpen in Saigon en ver daarbuiten.
Na drie jaren overleg hebben de Laotiaanse overheden groen licht gegeven en konden ook hier nu ruim 140 patiënten
gezamenlijk worden geopereerd. Voorwaar een kostelijk resultaat en wij zijn daar heel erg blij mee; sterker nog
'beyond our expectations'.
Thans is de situatie als volgt;
Een verslag van het verblijf in Laos van 6 januari t/m 19 januari 2007.
LAOS
soms zijn het hele kleine kindertjes
|
assisteren
|
De aankomst op het vliegveld in Vientiane was feestelijk.
Al vóór de douane werden wij opgewacht en werden onze visa geregeld en,
eenmaal 'binnen', stond daar een royale delegatie van het ziekenhuis om
ons welkom te heten en naar ons hotel te brengen zodat we even een half
dagje hadden om bij te komen van de lange vlucht.
De zondag werd geheel besteed aan het inschrijven, onderzoeken, in kaart
brengen van de te opereren afwijkingen en het opstellen van behandelschema's.
Via TV en radioboodschappen in de diverse dialecten was er in het gehele
land aangekondigd dat ons Team in het Mahosot ziekenhuis zou opereren en
van heinde en verre waren patienten op reis gegaan naar Vientiane. Soms
dagen reizen. Enorm veel hulp bij deze registratie kregen wij van de
'Women International Group'.
Ondanks dat Vientiane de hoofdstad is van het land is het met zijn ruim
100.000 inwoners niet meer dan een groot en vriendelijk dorp. Er is ook
niet veel te doen. Het leven komt rond acht uur in de ochtend traag opgang
en na tien uur 's avonds gaat de tent op slot. In het centrum worden nu
zelfs trottoirs aangelegd, er rijden meer auto's en er zijn nu ook stoplichten.
Zelfs voetgangers oversteeklichten! De echtgenotes waarvan de man een
functie heeft bij de diplomatieke dienst, het monetaire fonds, zakelijke
belangen of leider is van bescheiden hulporganisaties, hebben zich verenigd
in deze 'Women International Group' en die doen buitengewoon nuttig werk.
Een soort UVV van 150 dames die hand en spandiensten verlenen bij de
gezondheidszorg, onderwijs, kinderopvang en waar ze maar nodig zijn. Kordate
types. Goed en degelijk aanpakken en geen gezeur. Buiten de operatiekamers
zorgen zij voor de patienten. Zij compenseren de armste (en dat zijn ze
allemaal) met geld voor de bus of geld voor voedsel voor de meegekomen
familie die tijdelijk hun kamp hebben opgeslagen op het terrein van het
ziekenhuis waar een gezellig dorpje is ontstaan met hangmatten tussen de
bomen, provisorische tentjes, een kookplaatsje en vrolijke wapperende was
aan de lijn. Vanwege de hitte heeft niemand haast en de familie is al blij
op tijd aanwezig te zijn voor de operatie van hun patiënt en slijt gezellig
pratend de tijd onder de bomen. Het aanbod gaat veel verder dan alleen
schisis kindertjes. Volwassen schisis patienten, veel hand chirurgie, de
vreselijkste brandwonden, Noma en andere vormen van kanker passeren ons
en worden ingeroosterd. Het is misschien niet onze 'doelgroep' maar je
kunt een patiënt die drie dagen en 800 kilometer gereisd heeft omdat hij
hulp zoekt nu eenmaal niet naar huis sturen als je er wel iets aan kunt doen.
Womens international group
|
voordoen en dan laten doen
|
geduldig wachten met oma
|
In het ziekenhuis zijn twee operatiekamers waarin, in totaal, vier tafels geplaatst zijn.
Dat is wel een beetje dringen maar is te doen.
Het 'taalprobleem' merkten wij in 2006 al is hinderlijk.
Communicatie gaat langzaam en met veel herhalen opdat er geen misverstand zal zijn.
In oktober 2006 hebben we op onze kosten vier operatie assistenten een cursus Engelse taal laten volgen en dat bleek nuttig.
2006 was een goed jaar waarin aanzienlijke fondsen verworven werden die direct gebruikt zijn om tenminste een behoorlijke operatietafel, lamp, afzuiging, anesthesieapparaat en pulse-oxymeter te kopen.
De moeilijkste operaties kunnen, nu dit alles geïnstalleerd is, met goede apparatuur uitgevoerd worden.
Ons Nederlandse tempo is soms wel wat teveel voor onze Lao collega's en operatiezusters die niet gewend zijn om om acht uur te beginnen en om zes uur 's middags klaar zijn. Alles gaat nu eenmaal wat rustiger in dit land en het klimaat is er ook wel naar. Dat merken wij na een paar dagen werken ook in een operatiekamer zonder airco.
De eerste week wordt afgesloten met een dag college geven aan een grote groep specialisten, studenten en specialisten in opleiding.
Het weekend gebruiken we dankbaar om even twee dagen uit te blazen voordat we de tweede drukke week ingaan.
|
|
|
| soms een beetje erg vol in de OK |
wachten in de tuin |
college geven |
Laos is goedkoop en dat mag dan prettig voor ons zijn ( glaasje bier € 0.40) maar het trekt ook een wonderlijke gemêleerde groep 'backpackers' aan die dat nog prettiger vindt en, op uitzonderingen na, niet veel bijdragen aan mogelijke toename van de lokale welvaart. Er is ook ,met alle respect, niet veel te beleven voor de gemiddelde verwende Europeesche, Australische of Amerikaanse toerist die er veelal met een kort bezoek aan Luang Prabang ( overigens wel beeldschoon) maar kort verblijft. Het is een groot land met weinig mensen (4,5 miljoen), moeilijk toegankelijk en met lawaaiig rammelend en sukkelend openbaar vervoer langs slechte wegen.
Natuurschoon in overvloed overigens maar daar moet je wel de tijd voor nemen en die nemen de meeste toeristen nu eenmaal niet omdat ze er 'geweest' willen zijn en daarna vlot doorreizen naar interessantere oorden.
Met verbazing bekijken wij oude mannen met grijze paardenstaarten en slobberige spijkerbroeken, de overgebleven 'hippies' uit de jaren zestig, die zijn blijven hangen omdat het er goedkoop is en ze met een paar dollar per dag een kennelijk onbezorgd bestaan hebben.
Interessanter echter zijn echtparen zoals Bryan en Leila. Hij fotograaf en zij arts.
Door hun afwisselende werkzame leven hebben ze eigenlijk geen 'thuisland' meer en nu wonen ze in een klein dorpje in het uiterste noorden van Laos. Bewonderenswaardige idealisten die, doordat ze praktisch van niets kunnen leven, hun pensioen aanwenden om de lokale bevolking te helpen waar ze kunnen en, nu beiden op leeftijd, met een aantal hulpzoekende patienten naar Vientiane zijn gekomen om ze te laten opereren en te verzorgen.
Voor hen zijn ze vader en moeder tegelijk.
De laatste dag van ons verblijf bestaat uit een ochtend opereren en daarna de afscheidsceremonie.
Vooral dat laatste is een tijdrovend gebeuren.
Een zaal vol mensen wacht ons op en na de toespraken is het uren op de grond zitten rond een soort versierd altaar waarbij een boeddhistische priester een eindeloos gebed opzegt dat volledig langs ons heen gaat maar waar de zaal enthousiast op reageert.
Het heeft iets ontroerends en allen zijn er zeer bij betrokken. Na het aanbieden van fruit aan ons krijgen wij van alle aanwezigen tientallen geluksarmbandjes van touw om de polsen gebonden met aller-mogelijke wensen voor geluk, gezondheid, veilig reizen, enz.
Daarna volgt een gemeenschappelijke maaltijd en het zingen van liederen waar wij ons dapper doorheenslaan. Iedereen blijft en wacht tot het door hen verwachtte klapstuk: line dancing.
Dat is kennelijk een nationale sport en, vergeef mij, bijna net zo erg als karaoke.
Tegen vijven slagen wij er eindelijk in, totaal uitgeput en na nog een kort zakelijk overleg met de directie, ons correct terug te trekken en rustig onder elkaar en tevreden een biertje te nuttigen aan de oever van de Mekong.
De missie zit er op. Zij zijn blij, wij zijn tevreden en, nog belangrijker, onze patienten gelukkig.
De volgende ochtend worden wij uitgezwaaid door weer een royale delegatie die ons de net verschenen editie van de 'Vientiane Times' laat zien waarin, typisch Nederlands, een paar kritische opmerkingen van ons staan naar de Regering van Laos.
We hopen dat ze het lezen, er wat aan doen en dat we volgend jaar nog welkom zijn.
SLOTWOORD
Dank aan onze gulle donateurs.
Wij hebben de stellige overtuiging dat uw donatie zeer goed is uitgegeven.
Januari 2007
J.R.D. Backer - Secretaris Bridge the Gap
Overigens hebben wij altijd steun nodig en het Banknummer van de Stichting Bridge the Gap is:
ABN/AMRO 43.34.93.291 ,Amsterdam
JAARVERSLAG 2006 VAN DE STICHTING “BRIDGE THE GAP”
De activiteiten gebieden van de Stichting zijn:
1. Evaluatie van de resultaten van het werkbezoek van januari 2006
2. Voorbereiding op en invulling van het volgende bezoek, januari 2007
3. Het verzamelen van fondsen.
4. Het realiseren van het nabehandeling traject en het toetsen van de doelstellingen.
5. Het richting geven van het begeleidend wetenschappelijk onderzoek.
De activiteiten:
Ad 1.
In januari 2006 werd weer een werkbezoek gebracht aan Vietnam en werd er gezien het aanbod en de diversiteit van de te opereren patienten in het 'National' hospitaal in Ho Chi Minh City onderling beraad gevoerd door de leden en het bestuur van de Bridge the Gap over het ' nut' van onze aanwezigheid in Vietnam.
Dat onze aanwezigheid in Vietnam gedurende meer dan 10 jaar 'nuttig' was stond boven twijfel. Het aanbod van patienten echter deed ons vermoeden dat het team meer en meer gebruikt werd om de mislukte operaties van zowel het ziekenhuis als, nota bene, andere 'hulporganisaties' te corrigeren en wij zelfs
'particuliere' patienten aantroffen ter behandeling. Onder hen zelfs een kind van een Minister uit Hanoi.
De samenwerking met onze collega's in Saigon echter was uitstekend maar, dit ziende, trokken wij de conclusie dat de Vietnamese collega's nu wel het stadium bereikt hebben dat zij hun eigen problemen konden en moesten oplossen.
Wel waren wij blij verrast te horen via de Vietnameesche Ambassade in Nederland dat de Vietnameesche regering de Stichting Bridge the Gap, samen met de Stichting Medisch Comité Vietnam, had uitgeroepen tot ' most favorite NGO' . Een mooie beloning na alle inspanningen die ons bovendien gratis visa oplevert ( en dat was altijd zo'n €800.- per jaar).
In 2005 tekende zich al een positieve beslissing af, namens de Regering van Laos, betreffende de ondertekening van het samenwerking contract met het Universitair ziekenhuis Mahosot in Vientiane waarover bijna drie jaar hardnekkig onderhandeld was.
Die ' hardnekkigheid' is nodig omdat wij in dit contract nogal strenge voorwaarden bedingen aangaande die samenwerking die zekerheid moet garanderen dat gelden en goederen daar terecht komen ( en blijven) waar zij behoren, gebruikt worden waarvoor ze geschonken zijn, de waarde van goederen niet van het ziekenhuis budget wordt afgetrokken, de spullen gelabeld zijn en door ons gecontroleerd kunnen worden op hun aanwezigheid en er geen invoerrechten over betaald behoeven te worden. Enzovoort, enzovoort.
Nou, daar moesten een aantal dienaren der Overheid lang over nadenken en uiteindelijk concluderen dat er niets te verdienen viel en er dus 'feestelijk' getekend kon worden.
De tweede week werd dus doorgebracht in Vientiane, Laos waar 62 patienten uit onze doelgroep (schisis patienten uit de onderste laag van de bevolking) geopereerd werden.
De voorzieningen in het ziekenhuis zijn, ondanks het veelbelovende predicaat ' Universitair', zeer eenvoudig en deden ons sterk denken aan de situatie in Vietnam ruim 12 jaar geleden.
Nog meer echter motiveerde dit ons de schouders er eens even stevig onder te zetten.
De week werd afgesloten met een ontroerende ceremonie compleet met een Boeddhistische priester, het aanbieden van vruchten en geluksbandjes, het uitspreken van goede wensen en tenslotte het ceremonieel onderteken van ons contract in aanwezigheid van hoogwaardigheidsbekleders en honderden gasten.
Een veelbelovende start.
Ad 2.
In 2006 werd door ons de beslissing genomen het bezoek in januari 2007 geheel aan Laos te wijden.
Het ijs was gebroken ( wel een aardige vergelijking als het om een tropisch land gaat) en de samenwerking een feit.
Het gehele jaar door werd het contact vanuit Laos verzorgd door Dr. Vanpheng Norasingh en met haar over het tweeweekse programma 2007 in Vientiane overleg gepleegd.
Het bleek ook dat de firma Eurocontinent, al jaren onze hoogst betrouwbare toeleveraar van medische apparatuur in Vietnam, een afdeling heeft in Laos die ons zeer behulpzaam is geweest bij de aanschaf van noodzakelijke moderne apparaten.
Het Mahosot ziekenhuis wist letterlijk niet wat hen overkwam toen er, dankzij een aantal forse donaties in Nederland, een compleet nieuwe operatiekamer gebouwd werd, voorzien van de best mogelijke apparatuur (operatietafel, anesthesie apparaat, afzuiging, pulse oxymeters en verlichting).
De directeur van Eurocontinent, Maxim Roussillon, is het gelukt alles te installeren in december 2006 zodat wij in januari 2007 konden beschikken over een ingerichte en moderne operatiekamer.
De samenwerking is een feit en wordt, zeker ook van de kant van onze collega's in Laos, op ontroerende wijze omarmt.
Hulp op medisch gebied vanuit het buitenland aan Laos is nog zeer bescheiden en beslist onvoldoende.
Communicatie met elkaar is moeizaam door gebrekkige kennis van het Engels. Daarom werden vier operatie assistenten, op onze kosten, twee weken naar Thailand gestuurd voor een cursus Engels.
Daar hebben we allemaal veel profijt van gehad bij ons bezoek in 2007.
Ad 3.
De activiteiten hadden het verwerven van fondsen en goederen ten doel en zoals al gemeld was dat succesvol.
Een aantal Fondsen en Stichtingen (oa.Stichting Benveh, Stichting Damiano, Stichting Spaap, een naamloze Stichting , de Stichting Centraal Fonds RvvZ, Hand. Ondern H.M.Veenman en NPB Ontw. Samenwerking) hebben daartoe zeer ruim bijgedragen.
Vele personen,(Mevr. A.M.Pelder, P.Bakker, Hr & Mevr. Hoogendoorn -Bosman,J.Buiter en A. Kobes,W.F.de Mol van Otterloo,de Hr & Mevr. D.Jonker), hebben de Stichting zeer geholpen en zijn wij zeer erkentelijk voor hun steun.
Een aantal Firma's leverde ons operatiemateriaal ( naalden, hechtingen, tubes, enz) tegen royale kortingen.
Een aantal publicaties verschenen in Dagbladen en Tijdschriften.
Ad 4.
Het tandheelkundig nazorg systeem dat uitgevoerd zal worden door de Tandheelkundige Opleiding van de Medische Faculteit in Saigon is ' moeizaam' .
Door 2 leden van het Stichtingbestuur werd in oktober en november 2006 een bezoek gebracht aan Vietnam om het cijfermateriaal t.a.v de behandelbehoefte van geopereerde kinderen te evalueren volgens het door ons ontwikkelde onderzoek model.
Ook daarbij echter kregen wij het gevoel dat de Opleiding ons meer wil gebruiken als financier dan zelf als uitvoerder van de noodzakelijke werkzaamheden actief te zijn.
Enige afstand daarvan werd subtiel door ons aangegeven.
Het netwerk van de Stichting reikt tot ' bovenaan', zowel politiek als medisch.
Vooral de hulp van ons Nederlandse consulaat in HCMC en de Vietnamese Ambassade in den Haag moet hierbij genoemd worden.
De samenstelling van het Bestuur is momenteel als volgt:
| Voorzitter: | Prof.Dr. J.W.Mulder |
| Vice Voorzitter: | Dr.J.J. de Mol van Otterloo |
| Secretaris: | Drs.J.R.D. Backer |
| 2e Secretaris: | Drs. L. Dubois |
| Penningmeester: | Drs. J.H. Schotte |
| 2e Penningmeester: | Drs. J.T.P. Besseling |
| Lid: | Prof. Dr. D. B. Tuinzing |
| Lid: | Drs.J.P.W. Don Griot |
| Lid: | Drs.G.J. Hommes |
| Lid: | Drs. M.B. Bouman |
| Lid: | Dr. A.G. Becking |
De Stichting constateert dat 2006 een bijzonder en succesvol jaar was waarin verdere groei centraal staat en een solide basis bestaat voor verbreding van activiteiten van de Stichting en continuïteit van de activiteiten.
Hoewel de activiteiten zich nu meer op Laos concentreren blijft het contact met het ziekenhuis in Vietnam bestaan en zal er bekeken worden of een kortdurend chirurgisch bezoek aan Saigon nuttig en noodzakelijk is in 2008.
Zij hoopt haar activiteiten in 2007 verder te vergroten en te verbreden en vooral te kunnen continueren.
Lelystad, Februari 2007
J.R.D.Backer, secretaries
FINANCIEEL VERSLAG 2006 VAN DE STICHTING “BRIDGE THE GAP”
| Saldo ABN AMRO rekening courant per | 31-12 2004 | € 38.866,62 |
| Saldo internetspaarrekening ABN AMRO per | 31-12-2004 | € 36.187,20 |
| INKOMSTEN | UITGAVEN |
| Donaties | € 30.028,24 |
| | Bankkosten | € 30,40 |
| Rente | € 83,51 |
| | KvK | € 22,94 |
| | Aanschaf Apparatuur | € 1545,62 |
| Van internetrek. | € 15.000,00 |
| | Lokale verpleegkosten | € 8918,44 |
| | Bestuurskosten | € 371,47 |
| | Drukkosten boek | € 7625,64 |
| | operationele kosten | €11.863,18 |
| | Reiskosten | €12.133,79 |
| | Naar internetrek. | €30.000,00 |
| |
| totaalinkomsten | € 45.111,75 | uitgaven | € 72.511,48 |
| Saldo internetspaarrekening per | 31-12-2005 | € 52.858,40 |
| Saldo rekening courant per | 31-12-2005 | € 9.805,19 |
| Totaal saldo per | 31-12-2005 | € 62.663,59 |
Van uit dit saldo is inmiddels de missie januari 2006 naar Vietnam en Laos gefinancierd.
Zandvoort, 1 februari 2005
J.H.Schotte, penningmeester
|
|
